Acid Drinkers – „Are You a Rebel?”dynamit, krzesło i miska z wodą

Robert „Litza” Friedrich miał jasną wizję okładki debiutanckiej płyty Acid Drinkers: miała być wyzywająca. Zaproponował więc w wydawnictwie zdjęcie z dynamitem w ustach i usłyszał, że na czymś takim nie ma nic ciekawego do oglądania. Wymyślił zatem coś innego. Jak opowiadał Leszkowi Gnoińskiemu w książce „Raport o Acid Drinkers”, zaproponował, żeby na okładce znalazła się modelka przywiązana do krzesła w mieszkaniu Titusa. Perkusista Maciej „Ślimak” Starosta dorzucił od siebie szczegół, który dopełnił obrazu: modelka miała moczyć nogi w misce. Tak, według Litzy, rodził się pomysł na okładkę płyty „Are You a Rebel?”, wydanej w 1990 roku, która dziś uchodzi za jeden z najlepszych debiutów w historii polskiego metalu i była pierwszą płytą polskiego zespołu metalowego wydaną na CD. Jej historia to opowieść o studiu, w którym gitary nagrano na wzmacniaczach do wokalu, o płycie, która najpierw ukazała się w Anglii, a dopiero potem w Polsce, i o recenzentach, którzy chwalili zespół, a jednocześnie przepraszali za brzmienie.

Trzynaście dni w Giełdzie

Materiał na debiut powstawał przez kilka lat. Gitarzysta Dariusz „Popcorn” Popowicz wspominał, że zaczynali pisać go we dwóch z Titusem, a Litza dołączył w połowie pracy. Część piosenek pamiętała zresztą najwcześniejsze dni zespołu: „Barmy Army” i „Del Rocca” należały do pierwszych utworów Acid Drinkers jeszcze z 1986 roku, a tekst „Del Rocca” Titus napisał o koledze z wojska. W marcu 1990 roku zespół wszedł do poznańskiego studia Giełda i w ciągu trzynastu dni nagrał całą płytę. Za konsoletą siedział realizator Piotr Madziar, a produkcją zajęli się sami muzycy. Wokalista i basista Tomasz „Titus” Pukacki wciąż pracował wtedy na etacie jako goniec w Wodociągach Poznańskich, o czym opowiadamy w jego portrecie.

Najwięcej emocji do dziś budzi brzmienie gitar. Titus, wspominając sesję w „Teraz Rocku” w 2004 roku, nazwał płytę „bardzo radosnym debiutem”, bo komponowali wszyscy, i zdradził techniczny sekret: „Nagrywaliśmy gitary na wokalowych Vermonach – dlatego brzmi tak fajnie”. Popcorn widział to zupełnie inaczej. Przypominał, że wcześniejsze demo zespół nagrał w tym samym studiu na wzmacniaczach Marshalla, i do dziś nie rozumie, dlaczego przy płycie zdecydowali się na inne brzmienie, bo z Marshallami płyta brzmiałaby bardziej profesjonalnie. Ślimak nazwał debiut „spełnieniem marzeń” i przyznał, że woli go od dwóch kolejnych albumów, choć zespołowi nie udało się w studiu oddać brzmienia z prób. Jego zdaniem właśnie to nietypowe brzmienie mogło spodobać się w Anglii. Sam Titus przyznawał, że liczyli na większą moc, ale płyta i tak mu się podoba.

Najpierw Anglia, potem Polska

Debiut Acid Drinkers wydała najpierw angielska wytwórnia Under One Flag, należąca do Music for Nations. Płyta ukazała się w Wielkiej Brytanii 9 września 1990 roku (inne źródła podają 8 lub 10 września), a polscy fani musieli czekać na krajowe wydanie Polskich Nagrań „Muza” do kwietnia 1991 roku. Kiedy wreszcie się doczekali, pierwsza partia płyt i kaset trafiła do sklepów z literówką: na okładce widniał tytuł „Are You Rebel?”, bez przedimka. Kolejne tłoczenia już poprawiono. Zagraniczny wydawca otwierał przed zespołem nowe możliwości. Planowano nawet europejską trasę z amerykańskimi thrashowcami z Dark Angel i Forbidden, ale ostatecznie do niej nie doszło.

Dwanaście piosenek i miska z wodą

Płyta trwa niewiele ponad czterdzieści dwie minuty i mieści dwanaście utworów zagranych z zawrotną prędkością, z nagłymi zmianami tempa i nietypowymi solówkami. Humor, który miał się stać znakiem firmowym zespołu, słychać już tutaj. „Woman with the Dirty Feet”, z gościnnym udziałem wokalisty Piotra „Kompasa” Piechockiego, opowiada o kobiecie, która przyszła na imprezę z brudnymi stopami, i to do niej nawiązywał pomysł Ślimaka z miską. W „I Am the Mystic” zamiast Titusa śpiewa Litza. Tytuły takie jak „Waitin’ for the Hair”, „Nagasaki Baby”, „Moshin’ in the Nite” czy zamykający płytę „Mike Cwel” zapowiadały, że ten zespół nie zamierza traktować się śmiertelnie poważnie. Trzy piosenki z debiutu, „Barmy Army”, „I Am the Mystic” i „I F… the Violence (I’m Sure I’m Right)”, Acid Drinkers grają na koncertach do dziś. Humorystyczne teksty i crossover thrash były w ówczesnej Polsce czymś nowym i przyciągnęły do zespołu publiczność spoza metalowego podziemia.

Recenzenci przepraszają za brzmienie

Polscy recenzenci przyjęli płytę entuzjastycznie, ale ich teksty z 1990 roku są dziś ciekawym zapisem kompleksów tamtych lat. Paweł Zeitz w miesięczniku „Rock’N’Roll” dał debiutowi 4,5 na 5 gwiazdek i napisał, że realizacja jak na polskie warunki jest rewelacyjna, ale przy zagranicznych produkcjach wypada dość blado, więc za to odjął pół gwiazdki. Igor Stefanowicz w „Magazynie Muzycznym” wystawił 9 na 10 i uprzedził, że krytycy powiedzą, że w Stanach zrobiono by to lepiej, przyznał im rację, a mimo to nie odjął punktów za jakość nagrania. Tomasz Wypychowski z „Thrash’em All” ocenił płytę na 10 w dwunastostopniowej skali i jako jedyny bronił brzmienia, pisząc, że jest bardzo czyste i selektywne, a nie jest łomotem, i że to akurat zaleta. Współcześni oceniają debiut podobnie. Autor serwisu facetpo40.pl nazwał go „bez wątpienia jednym z najlepszych debiutów w historii polskiego metalu”, choć brzmienie gitar uznał za miejscami „wręcz nieakceptowalne”, a w plebiscycie magazynu „Machina” na najlepszą płytę w dziejach polskiego metalu „Are You a Rebel?” zajął siódme miejsce.

Płyta doczekała się kilku wznowień nakładem Metal Mind Productions, najpierw w 1994 roku, a potem w zremasterowanej wersji z dodatkami. Znalazły się na niej dawne dema, koncertowe covery Van Halen i Kiss, „Konsument” Kultu oraz utwór „3 Wojna” z czasów Los Desperados, pierwszego zespołu Titusa.